Ayni hikaye farkli zaman

 

Bugun gulumsemedim. Buna neden olan bir insan mutlaka var. Ama bu seferki digerlerinden ozel. Beni dusundurdugu icin degil. Merak ettigim icin. Duygularini,bakislarini,gulumsemesini,gozlerini,kokusunu… Sadece merak. Kapali kutu oldugu icin. Aglamasi gereken yerde guldugu,herkesin guldugu zaman kizdigi ve hayatla dalga gecisi icin. Kisa bir surede her gun gulumseten insan bugun gulumsetmiyordu. Acitmiyordu da. Sadece artik eksik. Sadece yine kendimi kandirdim. Ve sadece en basindan beri kendimi kandirdigimi bile bile bunu hep sakladim. Simdi utaniyorum. Yalanlara guluyordum. Hosuma gitmisti. Ama ne farkederki yanaklarim kizariyor,dislerimi gosteriyor,gozlerim parliyordu. Ama ben yine hepsinin yalan oldugu biliyordum. Kandirdi demeyecegim. Ben izin verdim.

Bugun kotu biri oldugum icin gulumsemedim. Kendimi uzdugum icin. Kaybedince sasirmis gibi yaptigim icin.

BIr sir veriyim mi ? Yalan soylemek hosuma gitmisti.Duygularim gercekti. Ama karsidan gelen her tepki beni uzucekti,kiricakti. Ben asik olacaktim. Olamadim. Korktum.Sen de degil mi ? Ya da sen napmak istedin? Neden yalan solememe izin verdin? Neden yalandan gulduk ki biz. Ya da neden hissetmedigin bir duyguyu bir insana kaybetmemek icin soylersin ki. Seni seviyorum demek yurek ister.Kendini yurekli gorme sakin bunu hissetmedin. Simdi bitti hikaye sonu sessiz karmasik ve merakli, senin gibi.

Bu arada son kez birsey soylemek istiyorum. Seni seviyorum. Ya da yalan mi soyluyorum?

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !